number9dream

Dag bloggertjes!

Hier ben ik dus weer, eindelijk terug op mijn favoriete eiland. Het is heet, zeer heet, en dus blijf ik liefst binnen met de airconditioning op volle kracht en een lekker glas melkthee bij de hand. Ik heb het druk gehad sinds mijn aankomst, zeer druk zelfs, maar ik leef nog, dat is wel positief.

Morgen gaan we naar het strand, dat wordt wel leuk. Palmbomen, horden knappe Taiwanese surfers en overal waar je kijkt standjes met drank en eten, dat kan dus gewoon niet misgaan!

Een laatste bedenking toch: wat is het leven hier GEMAKKELIJK. Geen wonder dat Taiwanezen extreem lui zijn: op de hoek van elke straat is er een 24/7 supermarkt, er zijn overal 24/7 eetstandjes, taxi's kosten bijna niets en een job vind je in vijf minuten. 

Als jullie meer willen weten of whatever about mijn exotische avonturen, laat dan maar een reactie! Anders zaag ik toch maar in het ijle :) 

En als ik nu eens zou kunnen uitvogelen hoe ik foto's van op mijn harde schijf op deze blog zou kunnen krijgen... dan zou het hier heel wat fleuriger zijn! Voor de barmhartige Samaritanen onder u: ik gebruik Mac OS X en Safari 3, en normaal weet ik wel wat van computers af, maar dit is mij een compleet raadsel! Groetjes aan allen.

Ja, beste lezer, dit bloggertje vertrekt dit weekend op het Grote Avontuur! Zondagavond aanstaande zit ik compleet knockout in een Taiwanese yellow taxi naar de lichtjes van Taipei te staren. Het is trouwens een urban legend dat ons land het enige is met verlichte autostrades, nu ik er zo aan denk, ik nodig alle sceptici uit zich naar Taiwan, HK of Japan te begeven.

Of ik er zin in heb, that's another cup of tea. Ik was negentien toen ik voor het eerst meer dan een jaar naar Azie ging, en toen leek alles gemakkelijk, leuk en mega-cool. Echter ben ik nu al wel wat ouder en minder onbezonnen, wat duidelijk een probleem is.

Ik weet niet of ik het leven van de Taipeise beau monde nog wel wil leiden, laat staan aan zou kunnen, want in tegenstelling tot het Parijse metro-boulot-dodo gaat het in de betere kringen van Taipei als volgt: party-zelfmedicatie met valium-werk-zelfmedicatie met peppillen-thuis thee drinken-shoppen-party.

Bij nader inzien kon ik het toen ook al niet aan, want ik ben er destijds in geslaagd om na twee weken al halfdood neer te vallen in het Chezhan-metrostation met een syncope, terwijl de omstanders vreemd keken en ik in het Chinees meldde dat ze mij moesten laten slapen (dat had ik al een dag of vijf niet meer gedaan). Wonderful, wonderful times, het begin van de decade.

Soit, mijn vrienden gaan me oppikken, en daar kijk ik dan weer wel naar uit. Mr. Sammler, leider van het bloemencorso! Of zoiets. Nu enkel nog zien dat ik T. herken, want die heeft een nosejob laten doen. Spijtig, want hij had een schattig neusje, maar complexen bestaan waar je ze het minst verwacht.

Ik lees elke dag The Independent, en vooral de opinies die lustig opgespuid worden door rare snuiters als Yasmin 'Zimbabwe is een schoon vakantieland' Alibhai-Brown, Johann 'De holocaust zal plaatsvinden in 2009' Hari en David 'Gezellig kleinlinks' Steel kunnen me wel erg bekoren.

Van die laatste, David Steel, dit citaat ten gelegenheid van het overlijden van Solszjenitzyn, de bekende auteur van 'De Goelagarchipel'. De lieve man kon het duidelijk niet verkroppen dat de Russische dissident Gemene Dingen zei over het Arbeidersparadijs Sovjet-Rusland, en kwam dus hier maar mee af:

If Mr. Solszhenitzyn tried to do the Mr Men series it would go, "Mr Smiley was smiling away on the bus to Noverchekask to buy a packet of balloons for his birthday. 'Oh what a shame', he smiled at the man in the shop. 'You haven't any purple ones and purples are my favourite'. Then Mr Smiley felt a hand on his shoulder. 'So you are critical of the policies of the balloon-colouring commissariat of the regional Politburo are you Smiley?' said a man with a bristly moustache, and so Mr Smiley spent his next nine birthdays smiling in solitary confinement in a four foot square bare earth cell hacking at a frozen solid raw potato for his dinner with a fork that had two prongs missing."

Het ergste is nog dat alle Russische boeken inderdaad zo zijn! Ik vond het dus best grappig.

Dag beste lezer, alweer een tijdje geleden. Ik vul mijn dagen de laatste tijd met bakken op 'de plage', naar de Magnetic Fields luisteren, sigaretten roken, oversized zonnebrillen opzetten en meer van dat fraais. Het is, met andere woorden, nog steeds vakantie.

Echter is er wel iets interessants te melden: ik ben aan het leren snookeren! Een oude vriendin heeft een heus mansion met biljartkamer gekocht, zodat we vaak tot diep in de nacht of 's ochtends met ons allen zitten roken, drinken en snookeren. Het is wel zeer gezellig, hoewel iedereen de hele tijd krijst van 'POUCE, POUCE, TAPIS, TAPIS' als er weer eens iemand het tapijt dreigt te verruineren met een misplaatste carambole.

Voor de rest gaan de dagen gezapig hun zonnige gang, en ik heb gehoord dat het ook in ons Belzenlandje vaak mooi weer is deze zomer (soms te mooi, maar soit). Bij deze een wijze raad: als het te warm wordt drink je best eens een whisky-orange, dan denkt de toevallige passant dat je zowaar gewoon sinaasappelsap zit te drinken!

Tot zover, ik ga vanavond nog uit eten in de stad, dus wordt het tijd om me te fatsoeneren. Hierbij toch nog maar eens een knappe Youtube-video, 'I Don't Believe You' van de Magnetic Fields. A suivre!

Vandaag luisterde ik op het strand naar een geleakte promo van het nieuwe album van mijn allerfavorietste groep ter wereld, beste lezer. Misschien kwam het door het fantastische decor, alhoewel ik dat betwijfel, maar het was gewoon hemels, en iets om met u allen te delen!

Het betreft hier het Brits-Franse combo Stereolab, actief sinds 1990 en household names in de wereld van de betere muziek.

Stereolab heeft, geleid door de salonmarxiste Laetitia Sadier en de ex-punker Tim Gane, een hele weg afgelegd van een versmelting van Francoise Hardy, Duitse krautrock en de motorische grooves van de Velvet Underground in de beginjaren, over funk, Oost-Europese soundtrackmuziek, lounge, drum'n'bass, tropicalia en cool jazz in de middenperiode, tot de harmonieuze versmelting van Franse disco, blue eyed soul en primitieve electronica die hen de laatste jaren kenmerkt.

Waarom ik zo van Stereolab hou zou ik eigenlijk niet in woorden kunnen vatten, maar het is een feit dat je ze ofwel veracht, ofwel alle albums (en dat zijn er zeer veel) ineens koopt en niets anders meer beluistert dan dat. Zou het Laetitia's marxistische, verveelde gezang zijn? De glorieuze harmonieen (ba da ba, la la la, ad infinitum) die ze met de tweede vocaliste, Mary Hansen zaliger, creeerde? Het gevoel van een compleet Europese cool, zonder Amerikaanse invloeden, als de continuatie van de nouvelle-vague films en de yeye francais? Of eerder de constante experimenteerdrang van Tim en consoorten? Wie zal het al zeggen.

In ieder geval, hun nieuwe "Chemical Chords" is weer een voltreffer. De muziekcritici zullen zeggen 'Stereolab klinkt weer eens net als Stereolab', en dat denigrerend bedoelen; maar de grote sterkte van deze groep is juist dat ze steeds als zichzelf klinken, hoezeer hun geluid ook verandert. Hun beste revolutionaire torch song sinds jaren, 'Valley Hi!', is een versmelting van Truffaut, Os Mutantes en Nico; 'Three Women' is een Franstalig nummer over inept zijn, op een northern soul-drumbeat, en woorden schieten tekort om 'Neon Beanbag', een manieristisch meesterwerk van een popsong, en het psychedelisch groovende 'Nous vous demandons pardon' te beschrijven.

Dit is al de TWEEDE keer dat ik 'woorden schieten tekort' schrijf, tijd om Youtube's magie in te schakelen dus!

Uit het prille begin, 'Jenny Ondioline', een indie hit over de Weimar-republiek (doe het ze maar na!!!):


Uit de succesvolle middenperiode, 'Cybele's Reverie':


Uit de nadagen, 'Come and Play in the Milky Night':


En tenslotte de nieuwste single, 'Three Women':

Beste lezer, lang schreef ik niets, maar ondertussen bevind ik me toch al een aantal graden zuidelijker op onze wereldbol. Het zuiden is toch echt mooi, flamboyant zelfs met al die kleur, vibrant zouden ze in het Engels zeggen. Dat is een stereotype, maar het is gewoon waar.

Niet dat het noorden zijn charmes niet kent, ik boek zelfs meestal vakanties naar de koude (Scandinavie), maar het zuiden doet een mens herleven. Ik wil graag ooit nog eens naar Afrika, dat moet een festijn van indrukken zijn.

Het moet zijn als die ene zomer dat we een beach house huurden aan de Pacific en nooit meer weggingen uit het dorpje (niet eens op excursies). Het beach house kostte 90 euro per maand, dus geld was geen bezwaar, en we vulden onze dagen met naar muziek luisteren, met de dorpelingen voor de lokale 7-11 zitten roken en melkthee sippen, en over de mushy tatami's rollen. Het was dan nog een oud Japans officierenkwartier, een beetje vervallen, maar er heerste wel die hele pre-WWII sfeer. Onbetaalbaar.

Ik weet niet meer waar ik het gelezen heb, maar ooit zei een personage in een boek, het zou goed zijn om in een glazen kubus op de zuidkust van Nieuw-Zeeland te wonen en dan de hele tijd in de leegte te staren, want tot aan Antarctica is er daar helemaal niets te zien. I second that.

Toen ik een kind was staarde ik al hele dagen naar landkaarten, oud en nieuw, en volgde ik met mijn vinger de grenzen en rivieren, terwijl ik dacht over de dag dat ik naar al die plaatsen zou gaan. Nu is het bijna zover, op een motortrek door Manchurije, te paard dwars door Mongolie, safari in Afrika en eens in Sao Paulo wonen na. En dat komt, beste lezer, dat komt. Maar nu eerst terug wat geld verdienen, met reis-reverieen en herinneringen alleen zullen er mij niet ineens magisch vliegtuigtickets te deel vallen. Geniet van uw dag!

Beste lezer, deze blogger is lichtjes dronken. Aziatische broodheren hebben betekent helaas ook hun whisky drinken, en ontelbare ad fundums doen met de foxy secretaresse, al is het maar een uur of een en heb je niet gegeten 's morgens.

Naast participeren aan die werklunch, die eerder een liquid lunch bleek te zijn (eten kwam er niet op tafel), ben ik blij u mede te delen dat ik vandaag een boek van Paul Auster gelezen heb, en dit zelfs nog niet voor de eerste keer. 'The Book of Illusions' heet het, en zoals alle werken van Auster is het een goede, zeer spannende roman, doorkneed met een gezonde dosis filosofie. Dat klinkt misschien afschrikwekkend, maar is het helemaal niet.

Het boek gaat, via een grote omweg, over de vraag waar zelfs de vroegste Griekse, Indische en Chinese filosofen zich mee bezighielden: bestaat een object als niemand het ooit gezien heeft? Deze vraag is nog zeer actueel, getuige het onzekerheidsprincipe van Heisenberg, de aanwezigheid van deze stelling in bepaalde scholen van de Zen-leer, enzovoorts.

Hoezeer het ook een filosofisch traktaat mag lijken door dit nogal zware thema, toch is 'The Book of Illusions' een pakkende roman. Het hoofdpersonage, een academicus, verliest vrouw en twee kinderen in een vliegtuigcrash en zit meer dan een jaar binnen, verteerd door verdriet en schuldgevoelens. Had hij zich niet zo gehaast op weg naar het vliegveld, dan leefden zijn vrouw en kindjes nu nog, en dat is zwaar om dragen.

Toch merkt hij, op een winternacht, dat hij ineens weer kan lachen. De instigator van deze lach is Hector Mann, een regisseur en acteur in stille films van de jaren twintig, wiens zesde film op TV kwam en de aandacht van het hoofdpersonage trok. De academicus raakt compleet geobsedeerd door de mysterieuze Mann, die in 1930 spoorloos verdween na het maken van twaalf briljante kortfilms.

Hij schrijft een monografie over Hector Mann die veel lof krijgt uit academische kringen, en op zekere dag krijgt hij een verontrustende brief. Zou Hector Mann nog leven? De brief zegt van wel. De brief zegt ook dat als hij niet binnen de vierentwintig uur naar een afgelegen ranch in New-Mexico komt, de meer dan twintig andere films die Mann in het diepste geheim maakte na zijn verdwijning onherroepelijk vernietigd zullen worden.

Leeft Hector Mann? Heeft hij die films werkelijk gedraaid? En vooral, is het de moeite waard om nog op iets te hopen als je alle illusies al lang kwijt bent?
Op die vragen, en dan vooral natuurlijk de laatste, moet het hoofdpersonage moeizaam een antwoord opgraven. Een antwoord dat meer dan vijftig jaar geleden tot stand is gekomen, een antwoord dat te maken heeft met schuld en boete.

Met andere woorden: 'The Book of Illusions' is een enorme aanrader, neemt u dat gerust van me aan. De ontknoping is formidabel, en het levensverhaal van Hector Mann een les voor ons allen, een subtiele voorzet naar een dieper besef van de vergankelijkheid van creativiteit en de donkere momenten die we allemaal wel eens doorgemaakt hebben.

En het leest ook gewoon als een trein, hoor.